Τα σκουπίδια “τραγουδάνε” ακόμα… στις γειτονιές και στο διαδίκτυο

Πάντα πίστευα πως το διαδίκτυο όσο μεγαλώνει η χρήση του, πέφτει χαμηλά. Έτσι, δεδομένης της ευκαιρίας που μου δίνουν διάφορα δημοσιεύματα, είπα να αρχίσω και εγώ από χαμηλά… Πολύ χαμηλά. Απ’ τα σκουπίδια, θα έλεγα.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τις τελευταίες μέρες έχει ξεσπάσει ένας πόλεμος ανακοινώσεων ανάμεσα σε χρήστες του FB, ομάδες και τοπικά blog, με θέμα τα σκουπίδια και την καθαριότητα.

Το θέμα ξεκίνησε από έναν διαγωνισμό για τα ογκώδη στο Δ.Σ. του δήμου αφήνοντας αιχμές για τη διεξαγωγή του και συνεχίστηκε με αντεγκλήσεις εκατέρωθεν. Ακουστήκαν μέχρι και μηνύσεις και το κλίμα δυναμιτίστηκε με εκφράσεις όπως η #δημαρχάρα, όψιμος εραστής της αντιπολίτευσης, να έχουν γίνει καθημερινότητα.

Όπως και οι φωτογραφίες από άδειους και γεμάτους κάδους με τους μεν να λένε ότι πηγαίνατε και παίρνετε φωτογραφίες πριν περάσουν τα απορριμματοφόρα, και τους δε να απαντούν με νέες φωτογραφίες λέγοντας ότι είναι σε ώρα που έχουν περάσει τα απορριμματοφόρα και σκοπός μας είναι η βελτίωση της καθαριότητας του Δήμου.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, έρχεται και η ανακοίνωση του δήμαρχου, για την καθαριότητα (δείτε το εδώ)

Και κάθεσαι και αναλογίζεσαι πόσο χαμηλά ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ (κλέφτες μα και λωποδύτες… όπως έλεγε ο Καραγκιόζης!!!)

Μήπως πρέπει  να ηρεμήσουμε λίγο; Μήπως να μονιάσουμε; Περάσαμε μια βαριά κρίση λόγω πανδημίας και συνεχίζουμε. Ο τουρισμός δεν είναι μόνο βαριά τουριστική βιομηχανία της χώρας αλλά και του τόπου μας.

Και τώρα με τα social media μας διαβάζουν όλοι.

Ας βοηθήσουμε όλοι τώρα που άνοιξαν οι παραλίες, που ανοίγουν τα μαγαζιά εστίασης και βγάζουμε τα μάτια μας μετά, για λίγα like και κλικ δεν αξίζει να χαλάσουμε ότι ακόμα δεν άρχισε.

Επιτέλους ας αρκεστούμε στη ρήση του στρατηγού Μακρυγιάννη:

 ”Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι, όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ» ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ» όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί.”

Την καλημέρα μου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Skip to content

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο